Ο Παναγιώτης Γεωργίου αποχαιρετάει τον Αποστόλη Λιάκο

Φίλε Απόστολε,

Δεν πρόλαβα να σου τηλεφωνήσω για να σου ευχηθώ καλό μήνα. Τα μεσάνυχτα διάβασα στο Facebook το μοιραίο νέο.

Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα. Σαν κινηματογραφική ταινία πέρασαν μπροστά μου τα χρόνια από το 1997, τότε που γνωριστήκαμε στο Αργυρόκαστρο, μέχρι σήμερα.

Εγώ, ως υπεύθυνος για τα εκπαιδευτικά θέματα στο Γενικό Προξενείο Αργυροκάστρου, κι εσύ ως πρόεδρος των εκπαιδευτικών των Αγίων Σαράντα. Εσύ στους Αγίους Σαράντα και ο αείμνηστος φίλος μας Κώστας Λιούλιος στο Αργυρόκαστρο.

Θυμήθηκα τις κοινές μας προσπάθειες για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών στη Λιβαδειά των Αγίων Σαράντα, στη Δερβιτσάνη Αργυροκάστρου και στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Θυμήθηκα τις διακοπές των μαθητών στις κατασκηνώσεις του Υπουργείου Παιδείας στον Άγιο Ανδρέα Αττικής, καθώς και τις προσπάθειές μας να στηρίξουμε τους εκπαιδευτικούς, ώστε να παραμείνουν στον τόπο τους.

Χωρίς εσάς δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα.

Δυστυχώς, δεν καταφέραμε να πείσουμε τους συναδέλφους να υποστηρίξουν την πρότασή μας για τη δημιουργία δέκα πολυθέσιων σχολικών κέντρων. Απογοητευμένοι, φύγατε και οι δύο από τον τόπο σας και ήρθατε στην Ελλάδα.

Στη συνέχεια, μόνος μου πλέον, χωρίς τη δική σας πολύτιμη βοήθεια, σταμάτησα να επιδιώκω την πραγματοποίηση εκείνης της κοινής μας επιθυμίας, παρά τη στήριξη που είχα από τον τότε πρόεδρο του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων Δημήτρη Σκαμνάκη.

Την επόμενη χρονιά, όταν επέστρεψα στο Προξενείο, πριν αναλάβω και πάλι τα καθήκοντά μου, πέρασα από την Α3 Διεύθυνση του Υπουργείου Εξωτερικών για ενημέρωση. Η τότε υπεύθυνη, κ. Μπαλτά, μου είπε χαρακτηριστικά: «Παναγιώτη, τώρα που θα πας Αργυρόκαστρο, μην τους λες για σχολικά κέντρα, γιατί έρχονται εδώ και διαμαρτύρονται».

Ευτυχώς, μπόρεσα να ολοκληρώσω την ανακαίνιση και τον εξοπλισμό των αιθουσών διδασκαλίας, της γραμματείας και της βιβλιοθήκης του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αργυροκάστρου.

Κι αυτό έγινε με τη βοήθεια του καθηγητή Παναγιώτη Μπάρκα, που με έφερε σε επικοινωνία με τον τότε πρύτανη του Πανεπιστημίου.
Καθοριστική, στη συνέχεια, ήταν η συμβολή της διευθύντριας της Διεύθυνσης Διεθνών Σχέσεων του Υπουργείου Παιδείας, κ. Μελίνας Παπαδάκη, η οποία αμέσως εξασφάλισε τα χρήματα για τη δημιουργία των βιβλιοθηκών, μας έστειλε βιβλία και φρόντισε για τον εξοπλισμό της γραμματείας με φαξ, υπολογιστές και ό,τι άλλο χρειαζόταν.

Και σε αυτή την προσπάθεια, πολύτιμος συμπαραστάτης μου ήσουν εσύ, που τότε βρισκόσουν ήδη στην Αθήνα.

Το ενδιαφέρον σου για τον τόπο σου δεν έσβησε ποτέ. Σε συνόδευε και στην Ελλάδα, μέχρι την τελευταία σου πνοή.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τότε που ήρθες στον Πειραιά με την οικογένειά σου και η Άννα σου ήταν μαθήτρια της ΣΤ΄ Δημοτικού. Ήταν άριστη μαθήτρια και είχε στο ενδεικτικό της δέκα σε όλα τα μαθήματα. Κι όμως, οι δάσκαλοι ήθελαν να συμμετάσχουν στην κλήρωση για την επιλογή του σημαιοφόρου στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και άλλοι μαθητές που είχαν εννέα και δέκα.

Όταν τηλεφώνησα στον διευθυντή του σχολείου, του εξήγησα ότι κλήρωση προβλεπόταν μόνο εφόσον υπήρχαν και άλλοι μαθητές με δέκα σε όλα τα μαθήματα. Κατάλαβα ότι ο διευθυντής γνώριζε την εγκύκλιο, αλλά υπήρχε μια παρεξήγηση: θεωρούσαν την Άννα Αλβανίδα επειδή ερχόταν από αλβανικό σχολείο.

Του εξήγησα ότι η Άννα ήταν Ελληνίδα και ότι ο παππούς της είχε πολεμήσει με τον Ελληνικό Στρατό εναντίον των Ιταλών το 1940. Του επισήμανα, όμως, ότι ακόμη κι αν η Άννα ήταν Αλβανίδα, η εγκύκλιος δεν επέτρεπε διακρίσεις με βάση την εθνικότητα.

Τελικά, η Άννα παρέλασε κρατώντας την ελληνική σημαία. Και συνέχισε την πορεία της ως άριστη μαθήτρια στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο και αργότερα στο Πανεπιστήμιο.

Θυμάμαι αυτή την ιστορία όχι μόνο ως μια όμορφη δικαίωση, αλλά και γιατί γνωρίζω πόσο περήφανος ήσουν για την οικογένειά σου.

Φίλε Απόστολε,

Πολλά χρόνια κοινών αγώνων, προσπαθειών, αγωνιών και φιλίας δεν χωρούν σε λίγες γραμμές. Όμως θέλω να ξέρεις ότι δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα ζήσαμε και όσα προσφέραμε μαζί για την εκπαίδευση και τον Ελληνισμό της ιδιαίτερης πατρίδας σου.

Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στη σύζυγό σου, την Πολυξένη, και στη μονάκριβη κόρη σου, την Άννα.

Φίλε Απόστολε, καλό σου ταξίδι στην αιωνιότητα.

Θα είσαι για πάντα στην καρδιά μου.

Αιωνία σου η μνήμη!
_